Michael Jackson- opowiadania, artykuły, przemyślenia...

*************

Zdawał się być nieobecny, jedynie jego zielony wzrok co jakiś czas szukał mojego spojrzenia by być pewnym, że nadal przy nim jestem. Przechylił niepewnie szklankę i wypił ostatni łyk piwa. Podsunęłam mu pod nos talerz spaghetti i przyjaźnie pociągnęłam za jeden z jego cienkich dredów. Uniósł zalotnie brew i szturchnął mnie delikatnie w biodro.

- Jedzeniem się nie bawi…- Odparłam widząc jak niemal wywierca widelcem dziurę w talerzu.

- Mówisz jak mama.- Stwierdził uśmiechając się cwaniacko pod nosem. Pokręciłam przecząco głową nalewając sobie piwa i szybko go wypijając.

- Nie jestem jak ona.- Syknęłam dobrze wiedząc, że nie przejdzie mi przez usta słowo „mama”. Już dawno moi rodzice pokazali, że mają w życiu znacznie inne priorytety niż inni zwykli rodzice.

- Masz rację. Jesteś całkiem inna.- Powiedział przepraszająco nadal bawiąc się widelcem.- Cieszę się, że nie udało im się zepsuć Ci do końca życia… tak jak mojego.

- Japh…- Mruknęłam i położyłam delikatnie dłoń na jego ramieniu i uśmiechnęłam się szczerze.- Twoje życie nadal się toczy. Pamiętasz? Obiecałeś, że jak wrócisz to wszystko mi wyjaśnisz…

- Obiecałem…- Prychnął pod nosem.- Pamiętasz, gdy chodziłaś jeszcze na studia spotykałem się z pewną dziewczyną.

- Zaraz...- Podrapałam się z zamyśleniem po głowie i zmrużyłam oczy. Szukałam w pamięci tego jednego imienia.- Lucy!- Odparłam tryumfalnie, jednak mój zapał ucichł gdy ujrzałam smutniejącą minę Japhrimiela gdy tylko usłyszał jej imię.

- Tak, Lucy.- Potwierdził nalewając sobie piwa.- Spotkałem ją w restauracji. Pracowała dorywczo by zarobić na utrzymanie siebie oraz swojej młodszej siostry. Nie przelewało się u niej lecz zawsze pięknie się uśmiechała… Spodobała mi się od pierwszego wrażenia więc postanowiłem do niej zagadać. Na początku myślałem, że mnie spławi lecz ona…- Westchnął, a kąciki jego ust poszybowały w górę.- … ona się uśmiechnęła. Potem wszystko potoczyło się szybko. Zakochałem się w niej bez pamięci… Naprawdę byliśmy szczęśliwi. W końcu oświadczyłem się jej…

- Co?- Mruknęłam z niedowierzaniem.- Nic o tym nie wiedziałam.

- Bo rodzice postarali się o to by nikt się o tym nie dowiedział.- Syknął ściskając dłoń w pięść i uderzając lekko nią w stół.

- Co oni zrobili?

- Przyprowadziłem do nich Lucy by mogli ją poznać. To był największy błąd w moim życiu. Nie spodobało się im, że Lucy nie studiuje, że nie ma odpowiedniego pochodzenia… że nie ma rodziny. Wszystko im się nie podobało… Stwierdzili, że nie jest odpowiednią partią dla mnie i zabronili mi się z nią spotykać. Oczywiście nie posłuchałem ich…- Spuścił smętnie wzrok, a ja złapałam go szybko za rękę.- Pewnego dnia jak co dzień poszedłem do Lucy by ją odprowadzić do pracy. Zapukałem, a w drzwiach stanęła jakaś kobieta. Gdy spytałem ją o Lucy… Powiedziała, że wyjechała. Wymówiła najem mieszkania z samego rana i słuch o niej zaginął.

- Nie możliwe… Czy ty myślisz, że…- Pokręciłam z niedowierzaniem głową i omal nie strąciłam szklanki ręką.

- To oni mieli coś wspólnego ze zniknięciem Lucy. Jestem tego pewien, dlatego też wyjechałem by ją znaleźć. To dlatego tyle czasu mnie nie było…- Odparł smętnie i podparł dłonią głowę. Moje źrenice się powiększyły, a usta uchyliły jak u małego dziecka. Czy rodzice byliby do czegoś takiego zdolni?

- Udało ci się?- Spytałam lecz wiedziałam, że to najgłupsze pytanie jakie mogłam zadać. Na pierwszy rzut oka widać było, że Japhrimiel wcale nie wygląda na kogoś kto znalazł swoją ukochaną. Jego smutne oczy mówiły wszystko.

- Przepadła… żadnych śladów, nikt nic nie wie lub nie chce wiedzieć. Straciłem ją na zawsze i to tylko przez to, że według nich nie była odpowiednią partią dla mnie.- Wysyczał uderzając ze złością pięścią w stół. Patrzyłam się na mojego brata i czułam się tak beznadziejnie bezradna. Nie mogłam nic zrobić by mu pomóc, ulżyć, by znów na jego twarzy zagościł taki sam uśmiech kiedy przedstawił mi Lucy. Dobrze to pamiętam…